حقیقت

آغاز هر ترانه به نام تو خوشتر است

هرچند دیر

هرچند گاهی فقط

گاهی

...

در لحظه ی شروع هزار باره ی تو

می دانم

که دری باز خواهی کرد

و دستانم را محکم خواهی فشرد

و آن دل تنگ و بی تابت

آرام می گیرد

که

" آمد "

و من می مانم و یک بغل بغض

یک بغل اشک

...

وقتی به تنهایی تو فکر می کنم

به بزرگی ات

به هرچه هستی و من نمی دانم

نیست می شوم و

هیچ های همیشه حاضر و زود گذر

رنگ می بازند و

تو

می شوی تمام حال من...

...

برای هزارمین بار

التماس همیشگی ام را فریاد می زنم

که "رهایم مکن"

...

الا بذکر الله تطمئن القلوب...

                                                 حقیقت

ناگهان

زیر باران بهاری این خرداد داغ

بوی تو آمد

نمی دانم ِ دوست داشتنی ِ گاهی رفته ز یاد...

                                                 حقیقت

پنجره را ناگهان باز می کنی

و نمی دانی

که من خشکم می زند هر بار ...

                                                حقیقت

در کنار این قفس

دشتی هست

در دشت ، باغی

در باغ ، کلبه ای

و در کلبه ،

دیوانه ای

که مضراب به سازش می زند

با کلید قفل در این قفس

                                                 حقیقت

از این ور زمین توپ رو شوت می کنم

بلند ... خیلی بلند

بعد خودم می دوم و می رم اونطرف زمین

اونقدر تند ، که قبل از توپ می رسم جلوی اون دروازه و می گیرمش.

این وسط چیز خاصی اتفاق نیفتاده.

فقط من از دویدن خسته شده ام و توپ از بلند پریدن ، خوشحال ... شیرین ولی کوتاه

حیف از چمن سبزی که این وسط له میشه فقط...حیف

                                                 حقیقت

کوچه انگار قرار است خیابان بشود

ترسم این است

که یادم برود

سجده گاه تو کجاست...

                                                 حقیقت

گل باش

نه پلاستیکی

پروانه ام

اصل ...

                                                 حقیقت

می دانی ؟

منطق و احساس در دادگاه سرنوشت تبرئه خواهند شد

چشم های من و تو اما

محکوم می شوند به اشک

به جرم  خداحافظ...

                                                 حقیقت

رسم دیرین کبوتر این است

که کمی دور شود از لب بام

نفسی تازه کند

بالهایش را

به تمنای نسیم

پرواز دهد

و به دروازه ی یک جنگل بی حادثه پرواز کند...

من

ولی

عاشق پرواز عقابم به خطر

...

                                                 حقیقت

آتشکده ام را

در تُنگی بلورین و دربسته برپا کرده ام

تا باورم شود

که هیچ را به آتش می کشم

...

و می پرستم

آن دود خیالی را

وقتی که می دانم

میعادمان

لحظه ی جاودانه ی شکستن است.

                                                 حقیقت

تمام عمر شاید همین مرا کافیست

که روی کاغذ بی رنگ چشمهایم

به خط خوش بنویسم:

"در انتهای سکوتم

شبم

کمی سردم

اگرچه نام تو را زیر لب صدا کردم"

 ...

خیال می کردم

چه ها که نمی شود از آسمان اگر نگاه تو را

شبانه سوی بستر خونین خویش گردانم

و رنگ سبز دلم را به شوق دیدن تو

به صدهزار آینه از دور بنشانم

...

صدای واژه چه خوش بود آن زمان که گفت سلام

و پای تو چه خیس

وقت آب بازی من

تمام شهوت من راستی کمی تماشا بود...

...

گمان کنم که کمی آه ...

شاید این مرا کافیست

که روی پنجره یک عمر نقش دل بکشم

و اندکی - نه به اندازه ی خیال بی پروا -

به شوق سنگ تو گاهی انتظار بکشم

...

نماندم و نشدم

آن چه بی پروا

در انتهای جنونت به زیر لب گفتی

نماندی و نشدی

آن چه بی رؤیا

در ابتدای سکوتم به صد زبان گفتم

...

دیگر اکنون گذشته از آغاز

و بی هوا نمی شود از خانه بیرون رفت

                                                 حقیقت

بزدلانه فرار می کرد از اینکه بگوید

"دوستت دارم"

شاید می خواست چیز دیگری بگوید

شاید بر بال هیچ اندود خویش ، سرگرم شب نشینی با مهتاب بود

شاید بی قرار گوزن های مانده در بوران

و یا مانده در دام تنهایی هایش بود

و شاید

موسیقی جانش بر گام جنون می رفت

و دل آن را نداشت که دیوانگی اش را فریاد بزند

...

سرود :

"سزاوار جنونم 

به شب هایی

که با یادت

از ماه سایه می گیرم

و از خیالت

بوسه ای طولانی

آنقدر که نقش عشق بازیمان

روی خاک آفتاب خورده ی صبح بماند"

 ----

پی نوشت :

دوست عزیزی از من درخواست کرده اند که لینک موسیقی پس زمینه ی وبلاگ را درج کنم . از لینک زیر  می توانید موسیقی مورد نظر را دانلود کنید:

دانلود موسیقی پس زمینه وبلاگ

                                                   حقیقت

روی پرواز کبوتر با کبوتر ، باز با باز شرط بسته بودم ؛

کبوتر را به سنگی زدم و باز نیامد...

سلام کردم به سینی لواشک زیر کولر همسایه ... طفلک از نشتی آب در امان نمانده بود و آب آلبالو شده بود.

خدا را از هر دو لوله ی دودکش سیاه بخاری دیدم. پند می داد به گوسفندان ...

بابای مدرسه ، سوار بر دوچرخه ی زنگ دار قدیمی اش از کنار خیابان آرام می رفت و من ، در خواب بودم... در آغوش مادرم.

موشک صدام را به پوشک خودم ترجیح می دادم ... وقتی که پوشکی در کار نبود و کهنه و مشمای سه دست گشته ی برادرانم را به پایم داشتم و بد می سوزاند...

مداد گُلی دانه ای پنج زار و ساندویچ چرک و خوشمزه ی مدرسه دانه ای پونزه زار بود.

بهرام بیضایی روی دیوارهای شهر نوشته بود : شاید وقتی دیگر

و من اینقدر در خواب ، توالت رفتن شبانگاهی ام را به وقتی دیگر حواله می کردم که ...

صف مرغ جالب شد آن روز که مرغ کم آمد و قصاب محل چند تا از مرغهای گاراژ کناری را سر برید و یه پلو مرغ داغ داغ خوردیم. مرغش سیاه بود.

امام پنجشنبه ها توی تلویزیون صحبت می کرد . به منتظری می گفتیم گربه نره و والفجر ها رو می شمردیم.

عکس والدراما و رود گولیت و تی شرت آلمان نود رو عشق می کردیم و با پولهای عیدی ، فوتبال دستی می خریدیم.

بابا پول داد که برم سه پرس کوبیده ی چاق بگیرم و توی راه نفهمیدم پول رو کجا انداختم ... هنوز هم نفهمیدم ... بابا دعوام نکرد .. دوباره پول داد و شب چلو کباب خوردیم.

هنوز دست حاج کاظم روی گردن عباس نیومده بود و هنوز لوگوی یکشنبه ی سلام ، رنگی نشده بود.

هنوز خداداد توپ رو روی زمین توی دروازه ی بوسنیچ نکرده بود و هنوز جام تهی شجریان مجوز نگرفته بود.

هنوز ترم دوم دانشگاه مشروط نشده بودم و هنوز هفت سال منتظر عشقم نشده بودم ...

هنوز پدر دوتا پسر نادیده نشده بودم و هنوز روی دامنه ی شیب دار سرسبز تاریک پیداشون نکرده بودم.

هنوز دنیا رو به کام بابا و مامان زهر مار نکرده بودم.

هنوز سبزک و سرخکم رو به خاطر قوقولی هاشون مجبور نشده بودم که بفروشم...

هنوز کسی صداقتم رو زیر سؤال نبرده بود و هنوز خر نشده بودم ... خر ... جناب خر دوست داشتنی خودم...از اجبار حقیقت

هنوز لیمو نخورده بودم .. هنوز نه دو ماهگی مبارک شده بود و نه خداحافظ ، تلخ .. وقتی که هیچوقت گفته نشد.

هنوز به کسی نگفته بودم باهام ازدواج کن ... هنوز به کسی نگفته بودم : خاک بر سرت... از ته دل...

هنوز سبک بودم ... زیاد ... نه ... کم ... سبک که زیاد نمیشه ...

هنوز می خوندم ... از داد تا بیداد... بگشا بند قبا ای مه خورشید کلاه

هنوز برای خودم می نوشتم و دلم ... نه این همه چشم

هنوز حواسم جمع بود ... بدون آمپول هام نمی رفتم آمپول بزنم

هنوز شبنم بود ...

هنوز...

بی هنوز.

                                                حقیقت

کدام گرگ ، کدام گوسفند چوپان دروغگو را نخورده بود ؟

                                                 حقیقت

در هر گوشه ای

مرا

- آن سان که در تو بیامیزم -

به سویی می گردانند

...

قبله در این اتاق هم به سوی تازه ایست لابد

تو ولی همانی

همان...

همان غریبه ی بی هنگام

همان که هیچگاه با خود نمی گوید:

" به کدامین گناهشان ، رخ در پرده نهان ساخته ام ؟ "

همان که دیگرش رفیق نمی دارم

همان که رسم دلداری و دلدادگی را هیچ نمی داند

همان که همه چیز هست جز  هیچ

همان که مرا در این "نمی دانم" ، دائم الخمر می خواهد

همان که نمی شناسمش

ولی هنوز

بی تابانه می خواهمش .

                                                 حقیقت

اگر از سایه ی این شهر کمی دور شوم

اولین معبد من

روسپیخانه ی آرامِ دِهی خواهد بود

که در آن

شیره ی شور هوس های شب ناب تنی خسته به آغوش زنی مُرده فرو می ریزد...

رقص من

با تن اسب سپیدی که دگر نیست...

خیالم خالی

همه ی آنچه به سجاده ی جانم جاریست

واژه ی تلخ فراموشی توست

ای نمی دانم ِ من...

                                                 حقیقت

برایت کمی عشق آورده ام

در این سالهای پر از نشئگی

سزاوار این دودها نیستم

کمی درد دارم کمی خستگی

                                                 حقیقت

 در زایش یک دیوار

دست

گاهی

به خطا می رود و

رشته ی نازک اندام خیال

زیر رگبار خداحافظ

سبک و سرد

رها می شود و

دل

جان می گیرد.

...

پسرانم را

- که سالهاست پشت شمشادهای دامنه ی شیب دار سرسبز تاریک آرمیده اند -

به تو می سپارم

ای دوست

ای نمی دانم...

.

دل ِ تنگ خودم ،

...

هیچ.

بماند...

مانده تا با تو بگویم که چه ها می دانی ...

                                                حقیقت

به کدام می مانی ؟

پنجره ی زلال دشت ،

یا

دودکش پیر کلبه ی تاریکی ها ؟

...

راحتت کنم ؛

به آسمانم ببر...

همین مرا کافیست.

                                                حقیقت

آمدم

به تماشا

ولی

تماشایی نبود

...

ترسم که این هزاره ی افسوس های من

دیرینه تر شود

و در میان ترانه ی دیروزهای سرد

بانگی نیاید

که برخیز ، هنگام رفتن است

دلتنگی ام به تماشای صبح می آید

اما هنوز مانده به تکویر شمس و کدر نجم

شاید یکی دو روز ... شاید کمی ، زیاد ...